Iduz.nl ik doe ut zo – Blog van Stijn Kruijssen

13feb/120

Boxers.nl

Begin oktober schreef ik over winkeltje spelen toen we begonnen met onze webshop in Boxershorts. Vandaag veranderen we de naam van onze boxershort-webshop in Boxers.nl. Om de naamswijziging wat meer body te geven bedacht ik een filmpje, dat werd gemaakt door Bart de Piraat Animations.

Het resultaat zie je op http://www.boxers.nl/boxers of hieronder:

21okt/111

Winkeltje spelen

Hele weekenden kon ik vroeger bezig zijn met winkeltje spelen. Samen met zijn zusje en neef verdeelden we de spullen uit de schuur, maakten we drie winkeltjes en kon het grote handelen beginnen.

Rond diezelfde tijd, ik was een jaar of 9, begon ook het echte handelen. Door verschillende kersen- en pruimenbomen in onze Brabantse achtertuin ontstond er al snel een fruitoverschot elke zomer. Omdat mijn ouders ons niet het hele jaar pruimenjam wilde laten eten, mochten we het fruit aan de weg verkopen.

Met een groot kartonnen bord 'Pruimen: fl 1,- per kilo' probeerden we ons handelswaar te slijten aan voorbijgangers. De plaatselijke groenteboer (groente en fruit juweliers bestonden nog niet) was een factor 6 duurder en zal wellicht op deze dagen wat minder pruimen verkocht hebben.

Op een dag komt er een fietsend echtpaar op ons 'pruimenstalletje' af en vraagt wat de hele voorraad moet kosten. Het zal totaal een kilo of veertig geweest zijn, maar we piekerden er niet over een special price te maken. 'Sorry, we willen niet alles verkopen'. Met 2 kilo pruimen voor 2 gulden druipen ze af. Het spel van verkopen is leuker en belangrijker dan geld verdienen.

Na bijna 10 jaar actief te zijn in de internet markt, begon het te kriebelen om ook echt zelf weer wat te verkopen: een eigen winkel te hebben. Het zijn dan wel geen pruimen geworden, maar ik hoop dat het verkopen van onderbroeken net zo veel plezier en energie geeft als het verkopen van fruit een jaar of 18 geleden. Nu maar hopen dat er niemand komt die de hele voorraad in één keer wil hebben.

8sep/110

Rowwen Hèze & The Opposites

Mijn muzieksmaak is zo random als de letters die op het scherm verschijnen als je een kat op je toetsenbord laat vallen. Het ene moment zoek ik in Spotify naar een klassiek pianoconcert, even later sta ik te springen op de muziek van Mika. Zo rap stotter ik mee met Eigen Wereld van Opgezwolle, dan weer ga ik los op de beats van Deadmau5.

Toch heb ik een paar aantoonbare zwaktes. De eerste is voor muziek in dialect. Op Fietse van Skik staat hoog in mijn all-time favorieten lijstje, terwijl ik verder toch heel erg weinig met Drenthe of de taal heb. Een ander zwak is dat voor samenwerkingen van artiesten die je niet direct met elkaar zou matchen. Bijvoorbeeld de nummers van Alicia Keys & Jay Z en -ik weet niet of ik het durf op te schrijven- Lange Frans en The Lau (nee, zing een liedje voor me Frans ook al is het in het Frans kan natuurlijk echt niet).

Onderstaande bevat beide en ik vind 'm dan ook prachtig.
De tekst, de muziek, de clip: Kippenvel.

7sep/114

‘Levend Monopoly’

Ondanks dat mijn opa en oma aan moederszijde al meer dan tien jaar niet meer leven, komt de hele familie nog steeds jaarlijks bij elkaar voor het familieweekend. Dat betekent 9 zussen en 1 broer, hun kinderen en daar weer de kinderen van. Brabantse gezelligheid.

Om het niet te beperken tot het eten van worstenbroodjes en het uitwisselen van de laatste vakantiefoto's, ligt de organisatie van het weekend in handen van telkens twee tantes, al dan niet ondersteund door familie. Vier jaar geleden was het de beurt aan tante Corry en mijn eigen moeders.

Dit begint behoorlijk op een dagboek-fragment te lijken, dus ik kom to the point: er werd een spel opgezet waarbij in groepjes de jacht geopend moest worden op verschillende gebouwen, monumenten etc. Met een telefoontje naar 'de leiding' konden deze gekocht worden en een foto diende als bewijs: levend monopoly. Kwam een groep daarna bij een locatie die al gekocht was, dan betekende dat: betalen. Uiteraard kon na een aan aantal uren kopen en huur betalen onderhandeld worden om 'straten' compleet te krijgen. Erg leuk om te doen en een aantal mensen die ons bezig zagen vroegen zich zelfs af of ze dit spel bij de plaatselijke VVV konden kopen.

Gisteren zag ik onderstaand filmpje (waarvan ik denk dat het Foursquare echt een boost kan geven). Welicht moet ik voor een start-up ideeën gewoon eens bij m'n moeder langs.

Foursquaropoly from Deanna McDonald on Vimeo.

4jul/112

Boek: van 3 naar 10.000.000 vrienden

Hyves werd eind vorig jaar verkocht. Het internetsucces kwam niet -zoals veel andere websites uit ons landje- in Amerikaanse of Finse handen maar bleef in Nederland: bij de Telegraaf Media Groep. Raymond Spanjar, één van de drie oprichters van het sociale netwerk, kondigde afgelopen maand zijn afscheid bij het bedrijf aan maar deed dat niet onopgemerkt.

Hij schreef een boek over het hele avontuur: Van 3 naar 10.000.000 miljoen vrienden. Als 28.580e vriend bestelde ik een gepersonaliseerde versie van het boek. Geweldige marketing natuurlijk, al begreep ik via Twitter dat partner Personal Gifts zo nu en dan het verkeerde boek bezorgde. Zo kon het zomaar gebeuren dat je het boek van Leo uit Terneuzen zou ontvangen.



Bij mij ging het gelukkig wel goed; over op de inhoud. Raymond beschrijft de hele Hyves-periode, van de start van de social netwerksite -en de periode daarvoor, waarin onder andere lang discussie was over de naam- tot de verkoop aan TMG. Het is fascinerend om een kijkje in de keuken te nemen, zeker als je zoals ik de site vanaf het begin gevolgd hebt. Ook gemaakte fouten, zoals en het te snel aannemen van personeel dat niet bij het bedrijf past en het volledig openzetten van de "wie zag wat op mijn profiel" functie, komen aan bod in het boek.

Een groot aantal hoofdstukken gaat ook over de waardering van het bedrijf, van de early investors tot een aantal gesprekken over de verkoop. Als ondernemer met weinig ervaring als het gaat om investeerders en exits, vond ik dit heel interessant. Soms zou je willen dat je bij de gesprekken aanwezig zou zijn geweest, zoals bij de ontmoeting met Marcel Boekhoorn. Een hoop cijfers komen langs, wat ik bijzonder vind omdat in de media altijd veel gespeculeerd is over de waardering van Hyves. Ik kan me nog een IPAN-avond in the Mansion herrineren waar Raymond gevraagd werd voor hoeveel miljoen hij Hyves van de hand zou doen. Hij antwoordde in de trend van "voor geen goud, we hebben nog veel te veel lol". Het zou zomaar kunnen dat ze op dat moment de eerste gesprekken over een eventuele verkoop aan Viacom (MTV) al achter de rug hadden.

Ik kan me voorstellen dat voor de mensen die minder geinteresseerd zijn in cijfertjes en ondernemen, deze hoofdstukken niet heel interessant zijn. Toch is ook voor de niet-ondernemers een erg leuk boek. Zeker als je al jaren een Hyver bent, is het leuk om te lezen hoe er op het Hyves Headquarters gereageerd werd op blootfoto's en haatmails en hoe de heren toenmalig minister-president Balkenende zover kregen om een account aan te maken.

Ook bevat een boek leerzame dingen, zoals het "Release early, release often" principe waar mede-oprichter Koen Kam aan vast houdt en de grappige ontdekking dat één van de twee Mexicanen uit de clip van het nummer Capibara van Tijuana internet-pionier Michiel Frackers is. Destijds heb ik het clipje vanwege de aanwezigheid van verschillende Playboy modellen de lekkere melodie meerdere malen bekeken, maar het was me nooit opgevallen:

Al met al een boek leuk en leerzaam boek, dat door de vlotte schrijfstijl van Raymond ook nog eens lekker wegleest.

Tot slot nog dit: ik begrijp en heb het anti-Hyves sentiment nooit zo goed begrepen. Iedereen weet dat de hoogopgeleide Amsterdamse eind-twintiger inmiddels op Facebook zit en niet meer op Hyves. Maar het was jarenlang wel dat online fietsenhok van diezelfde internetter, trekt nog steeds een miljoenenpubliek en heeft een leidende rol gespeeld met betrekking tot social media in Nederland. Dat terwijl het (naar horen zeggen van verschillende mensen) ook nog eens een geweldig bedrijf is om voor te werken. De mannen van Hyves hebben internetgeschiedenis geschreven en daar past maar één ding: like respect.

1mei/111

Amsterdam met Instagram

Beetje laat misschien, maar vandaag Instagram maar eens gedownload, een iPhone app waarmee je foto's kan transformeren en daarna kunt delen via Facebook, Twitter en Flickr. Anders dan bij Hipstamatic kun je met Instagram dus ook oude foto's een nieuwe look geven. Bovendien is de app gratis!

Amsterdam vanaf de grachten:
(Boot van vriend Mathijs staat trouwens te koop op Marktplaats)



Spelletjes met Koninginnedag in het Vondelpark:
(vriend Leon leverde een aantal tientjes in bij het Oud-Zuid kroost)

11apr/117

Six Word Story en DWDD

Vorig jaar las ik over de Six Word Story van Nightwriters. Een Six Word Story, de naam zegt het al: een verhaal van zes woorden. Ooit bedacht door Ernest Hemingway die "For Sale: Baby shoes, never worn" schreef.

Nightwriters vond het wel een aardig idee om er een wedstrijd aan te koppelen en ik stuurde er ook eentje in:



Twee weken later werd ik gebeld met de mededeling dat ik 'winnaar van de maand' was geworden. Er ging vervolgens een half jaar voorbij, tot ik twee weken geleden een mailtje ontving over de wedstrijd en de bekendmaking van de winnaar. Op 23 april kunnen alle finalisten tijdens een Nightwriters avond hun Six Word Story voorlezen, waarna de winnaar bekend gemaakt wordt. Tot zover nog weinig aan de hand, tot ik afgelopen vrijdag gebeld werd dat De Wereld Draait Door er waarschijnlijk een item aan zou willen wijden. En zo zit ik vanavond -samen met 10 anderen- in #DWDD. Dat wordt dus One minute Three seconds of fame.

PS: Bekijk hier alle inzendingen en kijk hoe je kunt stemmen. SMS dus voor mijn verhaal het volgende: "SIX Nee, betalen hoeft deze keer niet" naar het nummer 3111. Op de andere verhalen stemmen mag natuurlijk ook ;)

Update na de uitzending:
Opvallend hoe je zes woorden wel honderd keer kunt herhalen, maar je hersencellen alles lijken te vergeten op het moment dat je ze moet uitspreken. Maar zeker gelachen en leuk om de andere kandidaten ook te ontmoeten.

Hieronder het stukje over Six Word Story uit DWDD:



Update na uitreiking:
Helaas, geen eeuwige roem en geen megabord langs de snelweg. Die eer ging naar Cindy Willems met 'Ik luister,' zei hij en zapte'. Gefeliciteerd! Was sowieso een leuke avond bij Nightwriters, met onder andere bijdragen van Kluun en Herman Koch. Zeker een aanrader om een keertje heen te gaan; ze staan sowieso weer op Lowlands.

Geëtiketeerd als: , 7 Reacties
31mrt/117

De belastingdienst: helemaal niet makkelijker

Vorig jaar, het liep tegen de zomer, ben ik verhuisd. Door mijn laksheid en enigszins drukke bestaan -ik doe in ieder geval graag alsof-, was het te verwachten dat het wel een jaartje zou duren voordat ik echt alles geregeld zou hebben. Zo is er nog steeds geen officiële housewarming geweest (shame) en douchen we al driekwart jaar midden in de badkamer, omdat we wel op dag 1 het lelijke douchegordijn van de muur hebben getrokken, maar nog steeds geen glazen wanden -of desnoods een nieuw douchegordijn- hebben geplaatst. Allemaal eigen schuld, maar niemand heeft er verder last van (op een paar dorstige vrienden na).

Maar dan de belastingdienst. Keurig op tijd geef ik daar mijn zakelijke verhuizing door. Ik ontvang dan ook vanaf juli alle zakelijke post van de belastingdienst gelukkig (in beperkte mate) op mijn nieuwe adres. Tot ik van de nieuwe bewoner van mijn oude huis opeens een stapel blauwe brieven opgestuurd krijg, welke allemaal gaan over een bepaalde belastingaanslag uit 2009. De meeste brieven zijn gedateerd begin 2011.

Dus ik bel de Belastingtelefoon.

Kies 2, Kies 5
(..)
De wachttijd ligt tussen de 5 en 10 minuten
(..)
12 minuten later..

Hallo, met Peter
't is me eerder opgevallen dat de medewerkers van de Belastingtelefoon noch de behoefte voelen om hun achternaam prijs te geven noch om te vermelden dat je nog steeds verbonden bent met de Belastingdienst. Iets dat me op zich een veilig gevoel zou geven.

Hallo. Ik ontvang afgelopen maanden nog steeds een gedeelte van mijn post op mijn oude zakelijke adres terwijl ik per 1 juli 2010 een nieuw adres heb.
In het systeem staat uw nieuwe adres, sinds 1 juli 2010. Van wanneer is die post?
Van de afgelopen maanden dus, onder andere twee brieven, gedateerd 4 en 25 februari 2011.
Hier in het systeem staat uw nieuwe adres, al sinds 1 juli 2010.
Hoe kan het dan dat ik die post nog op mijn oude adres ontvang?
Geen idee, hier in het systeem staat uw nieuwe adres vermeld, al sinds 1 juli 2010.
Hoe zorg ik dat ik ook de post over die aanslag uit 2009 op mijn nieuwe adres ontvang?
Hier staat het goede adres. U kunt nog een brief sturen naar uw regiokantoor.
Kan ik ze ook bellen of e-mailen?
Nee
Als ik een brief naar hun oude adres stuur, gaan ze mij dan bellen?
(...)

16nov/103

Bellicher; de macht van meneer Miller

Hoewel ik geen grote fan ben van Nederlandse series (vooral Nederlandse sitcom is een verschrikkelijk genre), werd ik vorige week door verschillende mensen gewezen op "Bellicher, de macht van meneer Miller". Ik zette mijn herinneringen aan de acteerkunsten van Daan Schuurmans in Costa! opzij en ging eens goed zitten voor de eerste aflevering. Wat een verademing. Mooie locaties, spannend vanaf het begin, Daan Schuurmans die kan acteren en Theo Maassen als freak. Geweldig.

Afgelopen zondag: de tweede aflevering. Beetje erg veel actie in een korte tijd, maargoed je moet wat met een serie in slechts vier delen. Maar toen gebeurde het volgende:

Hoofdpersoon Michael Bellicher (Daan Schuurmans) is bij zijn ouders op bezoek, zijn broer Kees is net teruggekomen uit Amerika. Anna Drijver komt in shirtje en hipster de kamer binnengelopen.

Daan: Hey, ik wist niet dat Kees een vriendinnetje had meegenomen. Ik ben Michael, zijn broer.
Anna: Vriendinnetje, dat had ook wel gekund. Kirsten.
Daan: Zijn jullie getrouwd?
Anna: Grappig
Daan: Ik was altijd al de grappigste
Anna: Nee, je had altijd de vlotste babbel
Daan: Kennen wij elkaar?
Anna: Kijk eens goed, Michael
Daan: Ben ik met je naar bed geweest?
[stilte]
Daan: ... Kees?

Ik blijf de komende twee uitzendingen toch maar kijken, al is het alleen maar om er achter te komen of Anna Drijver eigenlijk meneer Miller is (hoe voorspelbaar) of dat de schrijver/casting director een andere reden heeft gehad om één van Nederlands mooiste actrices een omgebouwde man te laten spelen. Ik mag hopen dat het een goede reden is.

9sep/104

Het jureren van talentenshows

Vroeger. Gordon die iemand een nekschot wenst (figuurlijk dan he, ja dat moest ie later wel even uitleggen dattie niet echt had gewenst dat de betreffende deelnemer een kogel had gekregen), Jerney Kaagman die met haar gebotoxde hoofd een kandidaat aan het huilen krijgt, opnieuw Gordon die een vrouwelijke kandidaat wijst op ongewenste beharing op de bovenlip en beroepsjurist (niet met advocaten en rechters, maar gewoon dat het je beroep is om in een jury te zitten) Henk-Jan Smits met zijn eeuwige zonnebril. Of hij ooit schokkende dingen heeft gezegd weet ik eigenlijk niet, maar een rijtje juryleden zonder Henk-Jan Smits is als 'Oh Oh Cherso' zonder Jokertje. De media spraken schande van de optredens van de jury maar de kijkers vermaakten zich uitstekend. Ja, vroeger.

Afgelopen vrijdag. Ik lag op de bank Holland's Got Talent te kijken. Nee, ik had niks beters te doen. Ik had zin om te lachen om wat debiele kandidaten en ach, misschien zat er nog wel een talent tussen waar ik oprecht een paar minuten vrolijk van zou worden. Wat betreft het eerste was al snel duidelijk dat ik teleurgesteld ging worden. We hadden namelijk te maken met de halve finale. De halve finale zegt u? Ja, de halve finale. Hadden de kandidaten vijf heroïsche wedstrijden achter de rug zoals halve finalisten op het gravel van Roland Garros? Neen. Hadden de kandidaten net het onmogelijke gepresteerd door in de kwartfinale na een achterstand alsnog de onoverwinnelijk geachte Brazilianen te verslaan? Nee! Deze kandidaten van Holland's Got Talent hadden de voorronde overleefd!

Had Nederland talent? Ik zag een veertienjarige heel erg goed diaboloen. Deed me denken aan een quote die ik ergens las. Iets in de trant van "doing something unimportant extremely well, doesn't make the job important". De jury echter beloofde hem een gouden toekomst. Wie betaalt er geld om iemand goed te zien diaboloen?? Vervolgens waren er drie aardig zingende donkere dames. Leuk voor de plaatselijke braderie. Gordon zag er internationale wereldklasse in. Geen gewone wereldklasse he, neeee! INTERNATIONALE wereldklasse! De derde act: een aantal jongens die, eerlijk is eerlijk, goed konden apenkooien. Volgens Dan van de jury kon het uitgroeien tot "the most insane performance I've ever seen". Gordon had het opnieuw over wereldklasse. Gewone wereldklasse? Ja, helaas geen internationale wereldklasse dit keer. Daarna kwam Dez. Een jongen die kon stijldansen met zijn fiets. Ook knap, maar in dezelfde categorie als de diabolo-jongen. Patricia Paay verwachtte voor hem echter aanvragen van TV-shows over de hele wereld.

Daarna had ik meer bier nodig om mijn avond te redden, dus heb ik twee acts moeten missen. Toen ik weer op de bank geploft was zag ik Floortje. Die kon best sensueel in een paal hangen. Ze deed het alleen met klassieke muziek op de achtergrond en noemde zichzelf 'Miss Flora Gattina' dus toen vond de jury het veel meer dan sensueel in een paal hangen. Ik weet niet of het door de opwinding kwam, maar meneer Dan Karaty durfde te beweren dat ze in Las Vegas zo een hele show om haar heen zouden willen bouwen. Nu kom ik daar zelf weleens; en bij een gemiddelde blackjacktafel in het Planet Hollywood casino zie je ze zo elke dinsdagavond. Kortom: de jury beloofde de kandidaten allemaal een succesvolle internationale carrière. En ik? Ik verlangde hevig terug naar nekschoten en jankende kandidaten.

Geëtiketeerd als: , , 4 Reacties