Oud Coca-Cola trucje nu online?
Omdat ik dagelijks bezig ben met online marketing voor Four People zie ik op een dag ook aardig wat banners op mijn scherm verschijnen. De ene visueel verschrikkelijk maar met een geweldige clickrate, de ander qua creatie briljant maar verre van effectief. Wat simkaartenverkoper Simpel doet met hun banner voor in mailings, ben ik alleen nog nergens anders tegen gekomen:
Zie je het? Klik hier om de banner los nog een keer te kijken. Ben je net wakker, moet je misschien wat vaker F5'en voor je het ziet: Simpel gebruikt een superkort frame voor de normale banner. De tekst in dat eerst frame (wanneer je normaal een mail opent niet leesbaar) is "Geld maakt wel gelukkig".
Dit deed me denken aan het verhaal van Coca-Cola. Zij zouden halverwege de vorige eeuw in Amerikaanse bioscopen tijdens de film stukjes reclame hebben uitgezonden die te kort waren om te worden waargenomen, maar die wel tot het onderbewustzijn zouden kunnen doordringen. Het hele verhaal werd later trouwens afgedaan als "broodje aap" maar toch is deze zogenoemde subliminale reclame verboden bij wet.
Heeft Simpel een manier gevonden om extra attentie voor hun boodschap te creëren of slaat het extra korte frame helemaal nergens op?
De ontknoping van het WK voetbal in Zuid-Afrika
Mijn eerste echte voetbalherrinnering stamt uit 1994. Ik ben bijna tien jaar oud en Oranje is actief op het WK voetbal. Ik kan me vaag wat dingen herrineren uit de groepsfase, zoals een doelpunt met het hoofd van Gaston Taument tegen Saudi Arabië. Maar wat me nog duidelijk bij staat is de kwartfinale tegen Brazilië. Het Nederlands elftal komt terug van een 2-0 achterstand maar de Braziliaan Branco vermorzelt alle hoop door zijn vrije trap langs "oe ah" Ed de Goey in het doel de schieten.
Vier jaar later staat er een nieuw WK op het programma waar Oranje in de kwartfinale een briljante overwinning boekt op Argentinië (Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp!!!!). Mijn Brazilië-trauma wordt echter compleet als er in de halve finale een uitschakeling na penalties volgt.
Ik hoefde dan ook niet lang na te denken toen Oranje door de winst tegen Slowakije opnieuw tegen de Brazilianen moest aantreden: op naar Zuid-Afrika! Helaas was het op zulke korte termijn alleen nog mogelijk om een kort tripje heen en weer te boeken, maar voor we het wisten zaten Marcella en ik in het vliegtuig naar Johannesburg. Samen met nog een honderdtal andere fans en familie en vrouwen van de spelers. Na een nacht in Johannesburg moesten we vroeg op voor de volgende vlucht: op naar Port Elizabeth waar de wedstrijd plaats zou vinden.
Aangekomen bij het stadion weten we al snel zeker dat we geen spijt zullen krijgen van ons tripje. De sfeer is grandioos. Brazilianen en Nederlanders feesten samen en het barst van de geweldig uitgedoste fans en originele spandoeken. Het is duidelijk dat de fans hier wel met een doel zijn: hun team naar de halve finale schreeuwen.
Die halve finale lijkt in de rust wel heel ver weg. Ik ben opgelucht dat het maar 0-1 staat want Oranje komt er niet echt aan te pas. Hoe anders is dat in de tweede helft! Het Nederlands elftal weet beter in de wedstrijd te komen en bij de gelijkmaker weet ik niet waar ik het moet zoeken; ik denk niet dat ik ooit zo blij ben geweest om een sportmoment. Even later bij de 2-1 van Sneijder kan ik mijn ogen niet geloven: Oranje is twintig minuten verwijderd van de halve finale van het WK voetbal. Ik hou het zelf bijna niet meer, voel mijn hart kloppen en moet af en toe gaan zitten om niet neer te vallen. Bij het laatste fluitsignaal barst het feest in het Oranjevak los, getuige ook mijn kampioenen ole ole in het item van het NOS journaal.
Na een geweldig feestje op de tribunes is het daarna ook in de bus en op het vliegveld van Port Elizabeth één groot feest:
De afsluitende dag staat een bustour op het programma. We komen onder andere langs de straat waar Nelson Mandela en Desmond Tutu zijn opgegroeid. In mijn hoofd spookt het voetbal echter nog na en vraag ik me hardop af hoe we terug naar Nederland kunnen gaan nu Oranje in de halve finale staat. We wisten echter van tevoren dat de terugvlucht niet om te boeken was. Marcella en ik hebben het over de rest van het toernooi en dat het ook in Amsterdam geweldig moet zijn.
Aangekomen op het vliegveld maken we nog een paar fotootjes en gaan we in de rij staan om in te checken op de vlucht naar Amsterdam. Dan komen er echter binnen drie minuten twee verschillende mensen naar ons toe die zien dat we het in oranje gekleed zijn. "How the fuck do you go back home while your team is still in". Op het moment van inchecken besluit ook Marcella dat dit een "once in a lifetime" moment is en klikt ze op "cancel check-in".
Er blijken meerdere twijfelaars op het vliegveld te zijn en uiteindelijk zijn er nog drie anderen die ook besluiten te blijven. Probleem is echter dat we niks geregeld hebben; geen hotel, geen wedstrijdkaarten, geen vliegtickets. Gelukkig kunnen we nog een nachtje blijven in het complex in Johannesburg. Samen met één van de andere achterblijvers, Hendrik-Jan uit Grun, kijken we online wat we kunnen regelen. Wedstrijd: uitverkocht. Hotels: vol. Vliegtickets: niet voor normale prijs online te boeken. We proberen de moed er in te houden, te gaan slapen en de volgende dag naar het vliegveld van Johannesburg te gaan.
Die ochtend lijkt opeens alles mee te zitten, we zijn om 10 uur op het vliegveld. Om 12 uur zitten we al in de lucht richting Kaapstad met 2 tickets voor de finale op zak, gekocht van Mexicanen. 's Avonds in Kaapstad vinden we een hotel voor die nacht en een groepje Fransen die toevallig van hun drie kaartjes voor de halve finale af moeten. Bingo! We staan weer helemaal achter onze keuze om te blijven. Een hotel na de wedstrijd Uruguay - Nederland lijkt moeilijker te regelen te zijn, maar de eigenaar van het hotel neemt zijn oom -die in het hotel verblijft- in huis zodat wij onze kamer kunnen houden.
Op de wedstrijddag gaan we naar het Oranjeplein. Nederlanders en Zuid-Afrikanen maken er samen een feestje van. Als één van de andere achterblijvers, Hans "Kaas" van de D!kdakkers, het podium betreedt gaat het spreekwoordelijke dak eraf. Het is een vreemd maar mooi gezicht: een oranjeplein vol feestende mensen, met op de achtergrond de prachtige Tafelberg.
Vier uur voor de wedstrijd is het tijd om naar het stadion te gaan. Met een grote Oranjemars gaan alle fans van het Nederlands elftal lopend richting de plek waar het moet gebeuren. Uiteindelijk sluit iedereen aan en hoor ik berichten dat er totaal inclusief publiek 200.000 mensen op de been zijn. Ondanks dat het wel erg druk en toch best ver is, geweldig om mee te maken. Ook het stadion is weer indrukwekkend; de Zuid-Afrikanen hebben het ene na het andere prachtstadion gebouwd.
De wedstrijd is weer helemaal geweldig. We zijn live getuige van het mooiste doelpunt van het WK, iedereen is buiten zinnen na de goal van Giovanni van Bronckhorst. In gedachte zijn we al bij de finale, tot we door Diego Forlan weer met beide benen op de grond worden gezet. Gelukkig maakt Oranje het in de tweede helft af, al zijn de laatste 3 minuten zenuwslopend. Na het laatste fluitsignaal besluiten we helemaal naar de andere kant van het stadion te gaan omdat daar een vak vol Oranjefans zit. Daar breekt een geweldig feest los, dat er voor zorgt dat ook de spelers van het Nederlands elftal weer terugkeren op het veld.
De finale van het WK bereikt, niet te geloven. Voor het eerst in mijn leven dat Nederland in de finale van het WK staat. De dag erna zien we dat Spanje de tegenstander wordt en besluiten we dat we ook nog wat meer van Kaapstad willen zien. Zo gaan we onder andere naar Robbeneiland, de Tafelberg en Kaap de Goeie Hoop. Een vakantie-aanrader, ook zonder WK voetbal!
Zaterdagavond vliegen we van het mooie Kaapstad terug naar het iets minder gezellige Johannesburg. Het stadion van Johannesburg is echter zondag waarschijnlijk wel één van de gezelligste plekken ter wereld. Anders dan bij de kwartfinale en halve finale zijn er nu vele duizenden Nederlanders op de wedstrijd af gekomen. Allemaal zijn ze vol goede moed over de afloop van het duel tegen Spanje.
Na een geweldige closing ceremonie is het dan tijd voor de wedstrijd, de finale van het WK voetbal 2010. Nederland - Spanje. Ik zal er maar kort over zijn want ben er nog doodziek van. Tot de 116e minuut dacht ik dat we de wereldtitel gingen pakken. Een moment van verslapping bij de oranjeverdediging en scheidsrechter Webb en de droom was voorbij. Toch overheerst het gevoel dat al op een foto hierboven staat "Thanks Africa! We had the time of our lives".
Politieke winnaars
Afgelopen woensdag was het weer zover, de Tweede Kamerverkiezingen. Eens in de vier jaar Wanneer er weer eens een Balkenende-kabinet gevallen is, mogen we weer een keuze maken tussen al die briljante leiders die de Nederlandse politiek rijk is. En waar gestemd wordt, waar zetels te verdienen zijn, daar horen natuurlijk winnaars en verliezers bij. Al valt het met die verliezers wel mee, want dames en heren politici krijgen het voor elkaar om zelfs tijdens het bespreken van de uitslagen terug te vallen in politiek gedraai. Ze vergelijken het behaald aantal zetels gewoon met een eerder behaald/gepeild/gegokt/verwacht lager aantal. En dan is het natuurlijk niet zo moeilijk om te winnen, want het zetelaantal is altijd wel hoger als je dat vergelijkt met (selecteer met wat voor uw partij van toepassing is) de vorige kamerverkiezingen, de gemeenteraadsverkiezingen, de exit polls, de peilingen van Maurice de Hond precies 17 weken geleden of de Hyves poll.
En zo hielden we alleen maar winnaars over. De PvdA verloor 3 zetels t.o.v. 2006 (waar het er ook al 9 verloor) maar vierden volop feest in Paradiso. Het is als Feyenoord dat na het afgelopen eredivisieseizoen (vierde plek) vol trots op de Coolsingel gaat staan omdat het in 2009 zevende werd. Gênant. De echt grote winnaar van de verkiezingen was natuurlijk Geert Wilders. "We love you Geertje, we do. We love you Geertje, we do. Ohh, Geertje we love you" zo zongen de partijgenoten van de PVV de man toe. Het leken wel Feyenoordfans bij het zien van Paul Bosvelt in hoogtijdagen. Wel een winnaar, niet minder gênant.
Oude media, Nieuwe media en VMBO’ers
Vanochtend verscheen op de site van De Telegraaf een mooi stukje human interest. De landelijke eindexamens zijn weer bezig en de krant wijdde een artikel aan het biologie examen van de vmbo'ers van het Comenius College in Hilversum.
In het stukje wordt gesuggereerd dat één van de vragen was "Wat komt er bij een vrouw uit haar lichaam bij een bevalling". Het juiste antwoord zou "een kind" moeten zijn. Ik viel van verbazing van mijn stoel en wanneer dat gebeurt vertel ik dit vaak direct aan mijn best vriend, Twitter.
Tientallen mensen retweetten dit bericht en al snel had ik ook allerlei antwoorden op de vraag der vragen. De hel op aarde, een gescheurd condoom, bloed, zweet & tranen.. er kwam heel wat los bij alle Tweeps (een nerdy term voor mensen die actief zijn op Twitter). Een bevallende vrouw moest nog net niet verlost worden van een heel symfonieorkest. Een aantal mensen vroegen zich daarnaast hardop af of het geen grap was en omdat ik het zelf ook nauwelijks kon geloven checkte ik het betreffende examen:
In de praktijk was de vraag -en het antwoord- dus niet ZO simpel als gesteld werd. Moraal van het verhaal: De Telegraaf stigmatiseert en als het klopt wat alle Tweeps zeggen, hoef ik voorlopig geen kinderen.
Ruggengraat
Daar stonden we dan, met een groep van twintig collega’s en vrienden in New York. Hoewel we net vier maanden sneeuw en kou in Nederland hadden gehad, besloot Manhattan er met 30 centimeter sneeuw nog een schepje bovenop te doen. Dat weerhield het vrouwelijke gedeelte van ons gezelschap er natuurlijk niet van om een uitgebreide shoproute uit te stippelen.
Een aantal mannen besloten onder het motto “zuipen is overal leuk” biertjes te gaan drinken. Onder het motto “zuipen kan thuis ook” bleef ik samen met twee andere heren achter. Voor we bedacht hadden dat ook wij wat winkels in wilden, waren de dames al weggevlogen. Nou heeft vrouwloos shoppen als voordeel dat je geen tweeënhalf uur bij de geheimen van Victoria staat te wachten. Het nadeel is dat het vinden van de winkel waar je naar op zoek bent lastiger is. Want vrouwen mogen dan falen als het gaat om kaartlezen en het aanwijzen van de juiste afslag, dat exclusieve miniwinkeltje van Tom Ford weten ze met een blinddoek om nog te vinden.
Enfin, gedrieën belandden we in de Bloomingdales, waar ze veel zonnebrillen verkochten (pluspunt) maar verder veel Kalverstraat-kleding voor P.C. Hooft-prijzen. Maar net op het moment dat we uit waren gekeken, sprak ze ons aan.
Een iets te knap meisje met iets te perfecte krulletjes, een iets te mooie glimlach en een iets te gave huid. En dat laatste had volgens haar dan weer alles van doen met waar ze die middag voor was: het verkopen van allerlei crèmepjes. Als in een waas ging de rest van het gesprek aan me voorbij. Opeens hoorde ik mezelf zeggen "Yeah I'll buy it". Vijf minuten later stond ik buiten, 45 dollar armer maar een potje crème rijker. Een potje waarvan ik alleen nog kon herinneren dat één van de bestandsdelen Zwitsers bergwater was. Juist. Ik had gefaald, geen ruggengraat getoond. De andere twee heren kwamen niet meer bij van het lachen.
Inmiddels zijn we drie maanden verder. Het potje staat nog in het plastic in de badkamer. Geen ruggengraat. En geen soepele huid.
Een eigen huis…
Twee maanden geen posts, dat was natuurlijk niet echt de intentie toen ik mijn blog begon. Afgelopen tijd was alleen aardig druk, vooral met het zoeken naar een huis. En dat is gelukt 
Over precies 3 weken krijg ik de sleutel!
Mijn wooncarrière begon in het Brabantse Berkel-Enschot, waar ik -mede doordat mijn ouders gingen scheiden- vijf verschillende huizen versleet. Toen ik net 19 was vond ik het wel leuk geweest in Brabant en verhuisde ik naar Amsterdam. Met weinig budget -studerend en net bezig met een eigen bedrijf (dus geen inkomsten)- ging ik samen met drie vrienden in Zuid-Oost wonen. Nou is Zuid-Oost niet het meest geweldige stadsdeel van Amsterdam en is de K-buurt niet de veiligste wijk in Zuid-Oost, dus treinde ik vaak toch nog op en neer naar Brabant.
Daar kwam verandering in toen ik verhuisde naar de Schapensteeg, beter bekend als "pissteeg naast de Febo" bij het Rembrandtplein. We woonden met vijf man in een groot (3 etages) herenhuis en 's nachts vonden er de nodige feestjes plaats. Dat was eigenlijk ook noodzaak, want met Bolle Jan en andere kroegen als buren kwam er van slapen voor vier uur 's nachts weinig terecht.
Twee jaar later verkaste ik samen met twee huisgenoten naar mijn huidige thuis, de Noorderstraat. Nog steeds in het centrum maar het tegenovergestelde van de Schapensteeg als het om rust gaat. Met de ideale ligging (5 minuten lopen van kantoor) en een mooi dakterras was het prima wonen. Maar het werd tijd voor iets nieuws en geen wachtrijen meer voor de douche. Alhoewel dat laatste geen zekerheidje is met Marcella als nieuwe roomie.
Het nieuwe huisje is een appartement aan de Overtoom op steenworp afstand van het Vondelpark en in de leuke Helmersbuurt. Het appartement is op de begane grond, traplopen was toch al geen hobby van me dus ook dat is een voordeel. En het heeft een klein tuintje dus ben benieuwd of ik wat groene vingers kan kweken.
Four People Inc.
Deze week is de oprichting van Four People Inc. afgerond. Collega-partner bij Four People Eric gaat onze Amerikaanse activiteiten leiden. Met de start van Four People Inc. betekent dat het vijfde bedrijf waar ik als (mede-) oprichter / aandeelhouder betrokken bij ben.
Dat klinkt spannender dan het is.
Toen ik op zeventienjarige leeftijd samen met Jeroen als een soort hobbyproject de website www.Surfrace.nl begon, hoorden we al snel dat irritante stemmetje "Weet je wat jij zou moeten doen?" Even langs de Kamer van Koophandel dus. Een aantal maanden later was de oprichting van Surfrace Internet Marketing daar.
Een paar jaar later volgde Four People VOF, waarin we samen met Sjoerd en Eric Ze.nl opzetten, en later Ek-Wk.nl. In 2008 fuseerden Surfrace Internet Marketing en Zinn Internet Services naar een nieuwe bedrijf: Four People BV. Tegelijkertijd richtte ik mijn eigen holding op: IDUZ BV. En nu is Four People Inc. een feit. Nummer vijf dus!
Waar je in Nederland voor acht euro een lullig uittreksel kan krijgen, krijg je in Amerika een zegelmaker en certificaat :
Zie ook:
Four People opent in de VS (Sprout)
Kleine uitgever met grote plannen naar Amerika (Emerce)
Eigenaar online spaarprogramma Zinngeld.nl breidt uit naar de VS (Hyped)
Four People gaat landsgrenzen over (Four People blog)
Beste Bob
Beste Bob,
Jij ging het proberen: het verdedigen van je olympisch goud op de 10 kilometer. Hoewel iedereen, waarschijnlijk incluis jij zelf, wist dat het niet ging gebeuren. Toch riep je hard dat je een manier wist om Sven te verslaan. Er werd gesproken over "het geheim van Bob". Refereren naar Gerard Kemkers als dat geheim zou flauw zijn Bob, dat doe ik niet. Toch moet het je goed gedaan hebben dat de media niet alleen over Sven schreven in aanloop naar de wedstrijd.
Maar helaas, geen moment kon je in de buurt komen van de tijd van de Zuid-Koreaanse Lee. Niemand zal het je kwalijk nemen, jij hebt je prijzen gewonnen, laten zien altijd te geloven in jezelf en het maximale te geven. Een echte sportman. Maar waarom Bob, waarom. Je hebt gestreden, en verloren. Waarom dan met een grote glimlach door het stadion lopen. Waarom in een interview "boeien wat een ander doet" en waarom zo nadrukkelijk overal verkondigen dat je nu "alle drie de kleuren" hebt. Waarom die kut-Koreaan op de schouders nemen. Jullie waren de beste drie. Ja, de beste drie verliezers. Maar een echte verliezer had gezegd dat als hij het kon, hij zijn Bronzen medaille direct zou inleveren in ruil voor het Goud van Sven. En het gemeend.
Poker
Zoals ik al schreef in mijn openingsblog is poker één van mijn favoriete tijdsverdrijven. Nou denken de meeste onwetenden (voornamelijk in de leeftijdscategorie 40+) dat het hebben van poker als hobby gelijkstaat aan het zijn van gokverslaafd. Voor je het weet krijg je ongevraagd contactgevens van de stichting AGOG toegeschoven. Oke, er zijn ook mensen die het niet zo duister in zien, maar die hebben toch ook vaak een beeld bij poker van ongure types met whiskey en sigaren. Hoe anders was dat afgelopen week in Holland Casino Utrecht, waar ik meedeed aan de Dom Classics.
202 spelers waren afgekomen op het "Main Event" (het hoofdtoernooi, voor de onwetenden). Veelal twintigers die berekenend spelen en precies weten wat ze moeten doen in welke situatie. De whiskey ontbrak, maar de verkoopcijfers van spa blauw en red bull bereikten hoogtepunten. Er stond dan ook wat op het spel, gezien de eerste prijs 99.990 euro zou bedragen. Eén van de Holland Casino medewerkers besloot er "uit eigen zak" een tientje bij te doen, waardoor de winnaar er vandoor kon gaan met een ton. Ik zal de anti-climax er nu alvast ingooien: ik won niet. Dat werd een 21-jarige pokerkennis van me, die afgelopen november tijdens de Master Classics of Poker in Amsterdam ook al anderhalve ton wist te winnen. Niet alle studenten zitten krap bij kas 
Maar met mijn zesde plek mag ik achteraf ook niet ontevreden zijn. Met het prijzengeld ga ik waarschijnlijk weer een mooi internationaal toernooi spelen, misschien in de sneeuw tijdens het EPT Snowfest in Saalbach/Hinterglemm. Want mijn World Series of Poker avontuur van vorig jaar smaakt zeker naar meer. En net wat anders kaarten dan waar het vijftien jaar geleden mee begon: eenentwintigen, pesten en eenendertigen voor stuivers en dubbeltjes tegen neefjes en nichtjes.
[verbaasd] Hoe kan ik deze pot verliezen?
![[verbaasd] Hoe kan ik deze pot verliezen?](http://www.iduz.nl/wp-content/uploads/2010/02/stijn_verbaasd_dom_classics-e1265192934346.jpg)