Six Word Story en DWDD
Vorig jaar las ik over de Six Word Story van Nightwriters. Een Six Word Story, de naam zegt het al: een verhaal van zes woorden. Ooit bedacht door Ernest Hemingway die "For Sale: Baby shoes, never worn" schreef.
Nightwriters vond het wel een aardig idee om er een wedstrijd aan te koppelen en ik stuurde er ook eentje in:
Twee weken later werd ik gebeld met de mededeling dat ik 'winnaar van de maand' was geworden. Er ging vervolgens een half jaar voorbij, tot ik twee weken geleden een mailtje ontving over de wedstrijd en de bekendmaking van de winnaar. Op 23 april kunnen alle finalisten tijdens een Nightwriters avond hun Six Word Story voorlezen, waarna de winnaar bekend gemaakt wordt. Tot zover nog weinig aan de hand, tot ik afgelopen vrijdag gebeld werd dat De Wereld Draait Door er waarschijnlijk een item aan zou willen wijden. En zo zit ik vanavond -samen met 10 anderen- in #DWDD. Dat wordt dus One minute Three seconds of fame.
PS: Bekijk hier alle inzendingen en kijk hoe je kunt stemmen. SMS dus voor mijn verhaal het volgende: "SIX Nee, betalen hoeft deze keer niet" naar het nummer 3111. Op de andere verhalen stemmen mag natuurlijk ook 
Update na de uitzending:
Opvallend hoe je zes woorden wel honderd keer kunt herhalen, maar je hersencellen alles lijken te vergeten op het moment dat je ze moet uitspreken. Maar zeker gelachen en leuk om de andere kandidaten ook te ontmoeten.
Hieronder het stukje over Six Word Story uit DWDD:
Update na uitreiking:
Helaas, geen eeuwige roem en geen megabord langs de snelweg. Die eer ging naar Cindy Willems met 'Ik luister,' zei hij en zapte'. Gefeliciteerd! Was sowieso een leuke avond bij Nightwriters, met onder andere bijdragen van Kluun en Herman Koch. Zeker een aanrader om een keertje heen te gaan; ze staan sowieso weer op Lowlands.
Het jureren van talentenshows
Vroeger. Gordon die iemand een nekschot wenst (figuurlijk dan he, ja dat moest ie later wel even uitleggen dattie niet echt had gewenst dat de betreffende deelnemer een kogel had gekregen), Jerney Kaagman die met haar gebotoxde hoofd een kandidaat aan het huilen krijgt, opnieuw Gordon die een vrouwelijke kandidaat wijst op ongewenste beharing op de bovenlip en beroepsjurist (niet met advocaten en rechters, maar gewoon dat het je beroep is om in een jury te zitten) Henk-Jan Smits met zijn eeuwige zonnebril. Of hij ooit schokkende dingen heeft gezegd weet ik eigenlijk niet, maar een rijtje juryleden zonder Henk-Jan Smits is als 'Oh Oh Cherso' zonder Jokertje. De media spraken schande van de optredens van de jury maar de kijkers vermaakten zich uitstekend. Ja, vroeger.
Afgelopen vrijdag. Ik lag op de bank Holland's Got Talent te kijken. Nee, ik had niks beters te doen. Ik had zin om te lachen om wat debiele kandidaten en ach, misschien zat er nog wel een talent tussen waar ik oprecht een paar minuten vrolijk van zou worden. Wat betreft het eerste was al snel duidelijk dat ik teleurgesteld ging worden. We hadden namelijk te maken met de halve finale. De halve finale zegt u? Ja, de halve finale. Hadden de kandidaten vijf heroïsche wedstrijden achter de rug zoals halve finalisten op het gravel van Roland Garros? Neen. Hadden de kandidaten net het onmogelijke gepresteerd door in de kwartfinale na een achterstand alsnog de onoverwinnelijk geachte Brazilianen te verslaan? Nee! Deze kandidaten van Holland's Got Talent hadden de voorronde overleefd!
Had Nederland talent? Ik zag een veertienjarige heel erg goed diaboloen. Deed me denken aan een quote die ik ergens las. Iets in de trant van "doing something unimportant extremely well, doesn't make the job important". De jury echter beloofde hem een gouden toekomst. Wie betaalt er geld om iemand goed te zien diaboloen?? Vervolgens waren er drie aardig zingende donkere dames. Leuk voor de plaatselijke braderie. Gordon zag er internationale wereldklasse in. Geen gewone wereldklasse he, neeee! INTERNATIONALE wereldklasse! De derde act: een aantal jongens die, eerlijk is eerlijk, goed konden apenkooien. Volgens Dan van de jury kon het uitgroeien tot "the most insane performance I've ever seen". Gordon had het opnieuw over wereldklasse. Gewone wereldklasse? Ja, helaas geen internationale wereldklasse dit keer. Daarna kwam Dez. Een jongen die kon stijldansen met zijn fiets. Ook knap, maar in dezelfde categorie als de diabolo-jongen. Patricia Paay verwachtte voor hem echter aanvragen van TV-shows over de hele wereld.
Daarna had ik meer bier nodig om mijn avond te redden, dus heb ik twee acts moeten missen. Toen ik weer op de bank geploft was zag ik Floortje. Die kon best sensueel in een paal hangen. Ze deed het alleen met klassieke muziek op de achtergrond en noemde zichzelf 'Miss Flora Gattina' dus toen vond de jury het veel meer dan sensueel in een paal hangen. Ik weet niet of het door de opwinding kwam, maar meneer Dan Karaty durfde te beweren dat ze in Las Vegas zo een hele show om haar heen zouden willen bouwen. Nu kom ik daar zelf weleens; en bij een gemiddelde blackjacktafel in het Planet Hollywood casino zie je ze zo elke dinsdagavond. Kortom: de jury beloofde de kandidaten allemaal een succesvolle internationale carrière. En ik? Ik verlangde hevig terug naar nekschoten en jankende kandidaten.