Iduz.nl ik doe ut zo – Blog van Stijn Kruijssen

De ontknoping van het WK voetbal in Zuid-Afrika

Mijn eerste echte voetbalherrinnering stamt uit 1994. Ik ben bijna tien jaar oud en Oranje is actief op het WK voetbal. Ik kan me vaag wat dingen herrineren uit de groepsfase, zoals een doelpunt met het hoofd van Gaston Taument tegen Saudi Arabië. Maar wat me nog duidelijk bij staat is de kwartfinale tegen Brazilië. Het Nederlands elftal komt terug van een 2-0 achterstand maar de Braziliaan Branco vermorzelt alle hoop door zijn vrije trap langs "oe ah" Ed de Goey in het doel de schieten.

Vier jaar later staat er een nieuw WK op het programma waar Oranje in de kwartfinale een briljante overwinning boekt op Argentinië (Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp!!!!). Mijn Brazilië-trauma wordt echter compleet als er in de halve finale een uitschakeling na penalties volgt.

Ik hoefde dan ook niet lang na te denken toen Oranje door de winst tegen Slowakije opnieuw tegen de Brazilianen moest aantreden: op naar Zuid-Afrika! Helaas was het op zulke korte termijn alleen nog mogelijk om een kort tripje heen en weer te boeken, maar voor we het wisten zaten Marcella en ik in het vliegtuig naar Johannesburg. Samen met nog een honderdtal andere fans en familie en vrouwen van de spelers. Na een nacht in Johannesburg moesten we vroeg op voor de volgende vlucht: op naar Port Elizabeth waar de wedstrijd plaats zou vinden.









Aangekomen bij het stadion weten we al snel zeker dat we geen spijt zullen krijgen van ons tripje. De sfeer is grandioos. Brazilianen en Nederlanders feesten samen en het barst van de geweldig uitgedoste fans en originele spandoeken. Het is duidelijk dat de fans hier wel met een doel zijn: hun team naar de halve finale schreeuwen.

Die halve finale lijkt in de rust wel heel ver weg. Ik ben opgelucht dat het maar 0-1 staat want Oranje komt er niet echt aan te pas. Hoe anders is dat in de tweede helft! Het Nederlands elftal weet beter in de wedstrijd te komen en bij de gelijkmaker weet ik niet waar ik het moet zoeken; ik denk niet dat ik ooit zo blij ben geweest om een sportmoment. Even later bij de 2-1 van Sneijder kan ik mijn ogen niet geloven: Oranje is twintig minuten verwijderd van de halve finale van het WK voetbal. Ik hou het zelf bijna niet meer, voel mijn hart kloppen en moet af en toe gaan zitten om niet neer te vallen. Bij het laatste fluitsignaal barst het feest in het Oranjevak los, getuige ook mijn kampioenen ole ole in het item van het NOS journaal.













Na een geweldig feestje op de tribunes is het daarna ook in de bus en op het vliegveld van Port Elizabeth één groot feest:



De afsluitende dag staat een bustour op het programma. We komen onder andere langs de straat waar Nelson Mandela en Desmond Tutu zijn opgegroeid. In mijn hoofd spookt het voetbal echter nog na en vraag ik me hardop af hoe we terug naar Nederland kunnen gaan nu Oranje in de halve finale staat. We wisten echter van tevoren dat de terugvlucht niet om te boeken was. Marcella en ik hebben het over de rest van het toernooi en dat het ook in Amsterdam geweldig moet zijn.

Aangekomen op het vliegveld maken we nog een paar fotootjes en gaan we in de rij staan om in te checken op de vlucht naar Amsterdam. Dan komen er echter binnen drie minuten twee verschillende mensen naar ons toe die zien dat we het in oranje gekleed zijn. "How the fuck do you go back home while your team is still in". Op het moment van inchecken besluit ook Marcella dat dit een "once in a lifetime" moment is en klikt ze op "cancel check-in".

Er blijken meerdere twijfelaars op het vliegveld te zijn en uiteindelijk zijn er nog drie anderen die ook besluiten te blijven. Probleem is echter dat we niks geregeld hebben; geen hotel, geen wedstrijdkaarten, geen vliegtickets. Gelukkig kunnen we nog een nachtje blijven in het complex in Johannesburg. Samen met één van de andere achterblijvers, Hendrik-Jan uit Grun, kijken we online wat we kunnen regelen. Wedstrijd: uitverkocht. Hotels: vol. Vliegtickets: niet voor normale prijs online te boeken. We proberen de moed er in te houden, te gaan slapen en de volgende dag naar het vliegveld van Johannesburg te gaan.

Die ochtend lijkt opeens alles mee te zitten, we zijn om 10 uur op het vliegveld. Om 12 uur zitten we al in de lucht richting Kaapstad met 2 tickets voor de finale op zak, gekocht van Mexicanen. 's Avonds in Kaapstad vinden we een hotel voor die nacht en een groepje Fransen die toevallig van hun drie kaartjes voor de halve finale af moeten. Bingo! We staan weer helemaal achter onze keuze om te blijven. Een hotel na de wedstrijd Uruguay - Nederland lijkt moeilijker te regelen te zijn, maar de eigenaar van het hotel neemt zijn oom -die in het hotel verblijft- in huis zodat wij onze kamer kunnen houden.

Op de wedstrijddag gaan we naar het Oranjeplein. Nederlanders en Zuid-Afrikanen maken er samen een feestje van. Als één van de andere achterblijvers, Hans "Kaas" van de D!kdakkers, het podium betreedt gaat het spreekwoordelijke dak eraf. Het is een vreemd maar mooi gezicht: een oranjeplein vol feestende mensen, met op de achtergrond de prachtige Tafelberg.







Vier uur voor de wedstrijd is het tijd om naar het stadion te gaan. Met een grote Oranjemars gaan alle fans van het Nederlands elftal lopend richting de plek waar het moet gebeuren. Uiteindelijk sluit iedereen aan en hoor ik berichten dat er totaal inclusief publiek 200.000 mensen op de been zijn. Ondanks dat het wel erg druk en toch best ver is, geweldig om mee te maken. Ook het stadion is weer indrukwekkend; de Zuid-Afrikanen hebben het ene na het andere prachtstadion gebouwd.







De wedstrijd is weer helemaal geweldig. We zijn live getuige van het mooiste doelpunt van het WK, iedereen is buiten zinnen na de goal van Giovanni van Bronckhorst. In gedachte zijn we al bij de finale, tot we door Diego Forlan weer met beide benen op de grond worden gezet. Gelukkig maakt Oranje het in de tweede helft af, al zijn de laatste 3 minuten zenuwslopend. Na het laatste fluitsignaal besluiten we helemaal naar de andere kant van het stadion te gaan omdat daar een vak vol Oranjefans zit. Daar breekt een geweldig feest los, dat er voor zorgt dat ook de spelers van het Nederlands elftal weer terugkeren op het veld.









De finale van het WK bereikt, niet te geloven. Voor het eerst in mijn leven dat Nederland in de finale van het WK staat. De dag erna zien we dat Spanje de tegenstander wordt en besluiten we dat we ook nog wat meer van Kaapstad willen zien. Zo gaan we onder andere naar Robbeneiland, de Tafelberg en Kaap de Goeie Hoop. Een vakantie-aanrader, ook zonder WK voetbal!











Zaterdagavond vliegen we van het mooie Kaapstad terug naar het iets minder gezellige Johannesburg. Het stadion van Johannesburg is echter zondag waarschijnlijk wel één van de gezelligste plekken ter wereld. Anders dan bij de kwartfinale en halve finale zijn er nu vele duizenden Nederlanders op de wedstrijd af gekomen. Allemaal zijn ze vol goede moed over de afloop van het duel tegen Spanje.













Na een geweldige closing ceremonie is het dan tijd voor de wedstrijd, de finale van het WK voetbal 2010. Nederland - Spanje. Ik zal er maar kort over zijn want ben er nog doodziek van. Tot de 116e minuut dacht ik dat we de wereldtitel gingen pakken. Een moment van verslapping bij de oranjeverdediging en scheidsrechter Webb en de droom was voorbij. Toch overheerst het gevoel dat al op een foto hierboven staat "Thanks Africa! We had the time of our lives".