Bellicher; de macht van meneer Miller
Hoewel ik geen grote fan ben van Nederlandse series (vooral Nederlandse sitcom is een verschrikkelijk genre), werd ik vorige week door verschillende mensen gewezen op "Bellicher, de macht van meneer Miller". Ik zette mijn herinneringen aan de acteerkunsten van Daan Schuurmans in Costa! opzij en ging eens goed zitten voor de eerste aflevering. Wat een verademing. Mooie locaties, spannend vanaf het begin, Daan Schuurmans die kan acteren en Theo Maassen als freak. Geweldig.
Afgelopen zondag: de tweede aflevering. Beetje erg veel actie in een korte tijd, maargoed je moet wat met een serie in slechts vier delen. Maar toen gebeurde het volgende:
Hoofdpersoon Michael Bellicher (Daan Schuurmans) is bij zijn ouders op bezoek, zijn broer Kees is net teruggekomen uit Amerika. Anna Drijver komt in shirtje en hipster de kamer binnengelopen.
Daan: Hey, ik wist niet dat Kees een vriendinnetje had meegenomen. Ik ben Michael, zijn broer.
Anna: Vriendinnetje, dat had ook wel gekund. Kirsten.
Daan: Zijn jullie getrouwd?
Anna: Grappig
Daan: Ik was altijd al de grappigste
Anna: Nee, je had altijd de vlotste babbel
Daan: Kennen wij elkaar?
Anna: Kijk eens goed, Michael
Daan: Ben ik met je naar bed geweest?
[stilte]
Daan: ... Kees?
Ik blijf de komende twee uitzendingen toch maar kijken, al is het alleen maar om er achter te komen of Anna Drijver eigenlijk meneer Miller is (hoe voorspelbaar) of dat de schrijver/casting director een andere reden heeft gehad om één van Nederlands mooiste actrices een omgebouwde man te laten spelen. Ik mag hopen dat het een goede reden is.
Politieke winnaars
Afgelopen woensdag was het weer zover, de Tweede Kamerverkiezingen. Eens in de vier jaar Wanneer er weer eens een Balkenende-kabinet gevallen is, mogen we weer een keuze maken tussen al die briljante leiders die de Nederlandse politiek rijk is. En waar gestemd wordt, waar zetels te verdienen zijn, daar horen natuurlijk winnaars en verliezers bij. Al valt het met die verliezers wel mee, want dames en heren politici krijgen het voor elkaar om zelfs tijdens het bespreken van de uitslagen terug te vallen in politiek gedraai. Ze vergelijken het behaald aantal zetels gewoon met een eerder behaald/gepeild/gegokt/verwacht lager aantal. En dan is het natuurlijk niet zo moeilijk om te winnen, want het zetelaantal is altijd wel hoger als je dat vergelijkt met (selecteer met wat voor uw partij van toepassing is) de vorige kamerverkiezingen, de gemeenteraadsverkiezingen, de exit polls, de peilingen van Maurice de Hond precies 17 weken geleden of de Hyves poll.
En zo hielden we alleen maar winnaars over. De PvdA verloor 3 zetels t.o.v. 2006 (waar het er ook al 9 verloor) maar vierden volop feest in Paradiso. Het is als Feyenoord dat na het afgelopen eredivisieseizoen (vierde plek) vol trots op de Coolsingel gaat staan omdat het in 2009 zevende werd. Gênant. De echt grote winnaar van de verkiezingen was natuurlijk Geert Wilders. "We love you Geertje, we do. We love you Geertje, we do. Ohh, Geertje we love you" zo zongen de partijgenoten van de PVV de man toe. Het leken wel Feyenoordfans bij het zien van Paul Bosvelt in hoogtijdagen. Wel een winnaar, niet minder gênant.
Oude media, Nieuwe media en VMBO’ers
Vanochtend verscheen op de site van De Telegraaf een mooi stukje human interest. De landelijke eindexamens zijn weer bezig en de krant wijdde een artikel aan het biologie examen van de vmbo'ers van het Comenius College in Hilversum.
In het stukje wordt gesuggereerd dat één van de vragen was "Wat komt er bij een vrouw uit haar lichaam bij een bevalling". Het juiste antwoord zou "een kind" moeten zijn. Ik viel van verbazing van mijn stoel en wanneer dat gebeurt vertel ik dit vaak direct aan mijn best vriend, Twitter.
Tientallen mensen retweetten dit bericht en al snel had ik ook allerlei antwoorden op de vraag der vragen. De hel op aarde, een gescheurd condoom, bloed, zweet & tranen.. er kwam heel wat los bij alle Tweeps (een nerdy term voor mensen die actief zijn op Twitter). Een bevallende vrouw moest nog net niet verlost worden van een heel symfonieorkest. Een aantal mensen vroegen zich daarnaast hardop af of het geen grap was en omdat ik het zelf ook nauwelijks kon geloven checkte ik het betreffende examen:
In de praktijk was de vraag -en het antwoord- dus niet ZO simpel als gesteld werd. Moraal van het verhaal: De Telegraaf stigmatiseert en als het klopt wat alle Tweeps zeggen, hoef ik voorlopig geen kinderen.
Ruggengraat
Daar stonden we dan, met een groep van twintig collega’s en vrienden in New York. Hoewel we net vier maanden sneeuw en kou in Nederland hadden gehad, besloot Manhattan er met 30 centimeter sneeuw nog een schepje bovenop te doen. Dat weerhield het vrouwelijke gedeelte van ons gezelschap er natuurlijk niet van om een uitgebreide shoproute uit te stippelen.
Een aantal mannen besloten onder het motto “zuipen is overal leuk” biertjes te gaan drinken. Onder het motto “zuipen kan thuis ook” bleef ik samen met twee andere heren achter. Voor we bedacht hadden dat ook wij wat winkels in wilden, waren de dames al weggevlogen. Nou heeft vrouwloos shoppen als voordeel dat je geen tweeënhalf uur bij de geheimen van Victoria staat te wachten. Het nadeel is dat het vinden van de winkel waar je naar op zoek bent lastiger is. Want vrouwen mogen dan falen als het gaat om kaartlezen en het aanwijzen van de juiste afslag, dat exclusieve miniwinkeltje van Tom Ford weten ze met een blinddoek om nog te vinden.
Enfin, gedrieën belandden we in de Bloomingdales, waar ze veel zonnebrillen verkochten (pluspunt) maar verder veel Kalverstraat-kleding voor P.C. Hooft-prijzen. Maar net op het moment dat we uit waren gekeken, sprak ze ons aan.
Een iets te knap meisje met iets te perfecte krulletjes, een iets te mooie glimlach en een iets te gave huid. En dat laatste had volgens haar dan weer alles van doen met waar ze die middag voor was: het verkopen van allerlei crèmepjes. Als in een waas ging de rest van het gesprek aan me voorbij. Opeens hoorde ik mezelf zeggen "Yeah I'll buy it". Vijf minuten later stond ik buiten, 45 dollar armer maar een potje crème rijker. Een potje waarvan ik alleen nog kon herinneren dat één van de bestandsdelen Zwitsers bergwater was. Juist. Ik had gefaald, geen ruggengraat getoond. De andere twee heren kwamen niet meer bij van het lachen.
Inmiddels zijn we drie maanden verder. Het potje staat nog in het plastic in de badkamer. Geen ruggengraat. En geen soepele huid.
Beste Bob
Beste Bob,
Jij ging het proberen: het verdedigen van je olympisch goud op de 10 kilometer. Hoewel iedereen, waarschijnlijk incluis jij zelf, wist dat het niet ging gebeuren. Toch riep je hard dat je een manier wist om Sven te verslaan. Er werd gesproken over "het geheim van Bob". Refereren naar Gerard Kemkers als dat geheim zou flauw zijn Bob, dat doe ik niet. Toch moet het je goed gedaan hebben dat de media niet alleen over Sven schreven in aanloop naar de wedstrijd.
Maar helaas, geen moment kon je in de buurt komen van de tijd van de Zuid-Koreaanse Lee. Niemand zal het je kwalijk nemen, jij hebt je prijzen gewonnen, laten zien altijd te geloven in jezelf en het maximale te geven. Een echte sportman. Maar waarom Bob, waarom. Je hebt gestreden, en verloren. Waarom dan met een grote glimlach door het stadion lopen. Waarom in een interview "boeien wat een ander doet" en waarom zo nadrukkelijk overal verkondigen dat je nu "alle drie de kleuren" hebt. Waarom die kut-Koreaan op de schouders nemen. Jullie waren de beste drie. Ja, de beste drie verliezers. Maar een echte verliezer had gezegd dat als hij het kon, hij zijn Bronzen medaille direct zou inleveren in ruil voor het Goud van Sven. En het gemeend.
Nog 12 dagen..
.. en dan gaat het weer los in Oeteldonk, Kruikenzeikersstad & Kielegat.
Nu nog een mooie carnavalsoutfit bedenken of aanschaffen, want om nou zelf vier dagen lang met een courgette in m'n broek rond te lopen..
Bloggen
Het is 2010 en ik start een blog, op zich een vrij treurig feit voor iemand van boven de 16. Zeker als je bedenkt dat ik sinds 1997 online ben, sinds 2002 een internetbedrijf heb, Nederlands mijn favoriete middelbare schoolvak was en ik Communicatiewetenschap gestudeerd heb. Twee keer zelfs, in Tilburg en in Amsterdam. Dat ik daar geen diploma's heb weten te halen, vertellen we er niet bij.
Waarom dan nu opeens een blog beginnen? Omdat ik er zin in heb. Verder zou ik een heel betoog kunnen houden over het nut van bloggen, maar ik denk niet dat iemand daar op zit te wachten. Bovendien begin ik nu -januari 2010- met bloggen, dus zo'n betoog zou ook niet echt sterk overkomen.
Ik zal bloggen over leuke dingen die ik tegenkom op het gebied van (online) media en reclame. Over mijn hobby's poker & theatersport. Over ondernemen en mijn werk bij Four People. En over tripjes & reisjes, niet in de laatste plaats om het geheel wat op te fleuren met foto's. Overmorgen vlieg ik naar Las Vegas voor de Affiliate Summit West. De kans is dus groot dat de eerste echte post vanuit Sin City komt.
PS: Iduz, het klinkt als een slechte kebabzaak, ik weet het. Maar in deze staat het voor "Ik doe ut zo", waarvan ik uit verhalen heb begrepen dat ik dat als 2-jarige riep, springend op de rand van ons bad. Het leek me wel een toepasselijke naam voor mijn BV, en nu dus tevens voor mijn blog.