Beste Bob
Beste Bob,
Jij ging het proberen: het verdedigen van je olympisch goud op de 10 kilometer. Hoewel iedereen, waarschijnlijk incluis jij zelf, wist dat het niet ging gebeuren. Toch riep je hard dat je een manier wist om Sven te verslaan. Er werd gesproken over "het geheim van Bob". Refereren naar Gerard Kemkers als dat geheim zou flauw zijn Bob, dat doe ik niet. Toch moet het je goed gedaan hebben dat de media niet alleen over Sven schreven in aanloop naar de wedstrijd.
Maar helaas, geen moment kon je in de buurt komen van de tijd van de Zuid-Koreaanse Lee. Niemand zal het je kwalijk nemen, jij hebt je prijzen gewonnen, laten zien altijd te geloven in jezelf en het maximale te geven. Een echte sportman. Maar waarom Bob, waarom. Je hebt gestreden, en verloren. Waarom dan met een grote glimlach door het stadion lopen. Waarom in een interview "boeien wat een ander doet" en waarom zo nadrukkelijk overal verkondigen dat je nu "alle drie de kleuren" hebt. Waarom die kut-Koreaan op de schouders nemen. Jullie waren de beste drie. Ja, de beste drie verliezers. Maar een echte verliezer had gezegd dat als hij het kon, hij zijn Bronzen medaille direct zou inleveren in ruil voor het Goud van Sven. En het gemeend.